Die vraag krijg ik regelmatig. En eerlijk gezegd snap ik dat wel. Want als je Britney ziet, zou je haar leeftijd waarschijnlijk niet meteen raden. Britney is geboren op 12 november 2009 en wordt dit jaar dus 17 jaar. Een leeftijd die voor een hond natuurlijk behoorlijk bijzonder is. Maar ondanks haar leeftijd is Britney nog altijd een ontzettend vrolijk en actief hondje.
Ze loopt nog mee, geniet van haar wandelingen, heeft haar eigen mening en laat nog regelmatig zien dat ze precies weet wat ze wil. Toch merk ik, nu ze steeds ouder wordt, dat er langzaam kleine dingen veranderen. En juist die kleine dingen vallen mij als baasje steeds meer op.
Als je Britney zo ziet lopen, zou je eigenlijk niet zeggen dat ze bijna 17 is. Ze geniet nog steeds enorm van het buiten zijn en vindt het heerlijk om mee te gaan naar het park. Alleen het stuk naar het park toe is inmiddels gewoon te ver voor haar.
Vroeger liep ik vanuit huis gewoon helemaal naar het park. Tegenwoordig pak ik regelmatig de fiets. Britney en Bux gaan dan lekker mee in hun draagtas van The Dog Label. Zo hoeven ze dat hele stuk niet te lopen, maar kunnen ze wel gewoon mee naar het park. Daar kunnen ze vervolgens lekker hun eigen tempo bepalen.
Voor mij is dat een fijne manier om ze toch alles te blijven geven wat ze leuk vinden, zonder dat ik van Britney verwacht dat ze nog hetzelfde kan als toen ze jonger was.
De draagtas waarin Britney en Buxy meegaan is van The Dog Label. Ik krijg hier regelmatig vragen over, dus daarom deel ik hem ook even in deze blog. De tas heeft een extra brede band en op de rug kun je hem gemakkelijk verstellen. Dankzij de verstelbare veiligheidsriem in de tas kun je je hondje tijdens het dragen veilig vastzetten. En er zit ook nog een bijpassende poepzakhouder bij. Hoe handig is dat? 🐾💙
Wil je zelf ook zo’n leuke draagtas? 🐾 Met de kortingscode ChihuahuaFamilie2026 krijg je 10% korting op je bestelling. Kleine tip: kijk ook zeker even verder op de website! Ze hebben namelijk nog veel meer superleuke producten voor jouw kleine viervoeter. 💙 (klik hier voor de website)
Voor ons is de tas ondertussen eigenlijk onmisbaar geworden. Zoals de meeste mensen inmiddels wel weten, neem ik mijn honden het liefst overal mee naartoe. En omdat ik ook heel veel fiets, is deze draagtas voor ons echt ideaal. Britney en Buxy kunnen gewoon lekker mee op de fiets, zonder dat ze het hele traject zelf hoeven te lopen. Zo kan ik ze toch overal mee naartoe nemen en kunnen ze genieten van een dagje op pad, zonder dat het voor Britney te zwaar wordt.
Een van de grootste veranderingen die ik bij Britney zie, zijn haar ogen. Ze heeft staar en daardoor is haar zicht steeds minder goed geworden. Vooral wanneer het donker is, merk je dat ze moeite heeft om alles goed te zien.
Daarom ben ik buiten ook veel voorzichtiger geworden. In het park laat ik Britney alleen los wanneer ik echt zeker weet dat er geen andere honden of dieren in de buurt zijn. En als ze losloopt, blijf ik altijd dichtbij haar.
Want soms gebeurt er iets wat vroeger eigenlijk nooit gebeurde. Ik kan bijvoorbeeld een paar meter van haar vandaan staan en ineens zie ik haar om zich heen kijken. Dan lijkt ze gewoon even niet te weten waar ik ben. Je ziet haar letterlijk denken: "Waar is baasje nou?"
Op zo'n moment realiseer je je ineens hoe belangrijk haar zicht voor haar is.
Niet alleen haar ogen zijn achteruitgegaan. Ook haar gehoor is duidelijk minder geworden. Britney is niet volledig doof. Als ik hard genoeg roep, hoort ze me meestal nog wel. Maar je merkt absoluut dat ze een stuk slechter hoort dan vroeger.
Dat merk ik bijvoorbeeld heel goed als ik thuiskom. Vroeger hoefde ik mijn sleutel nog maar in het slot te steken en de honden hadden het al door. Nog voordat ik de deur opendeed, stonden ze eigenlijk al bij de deur te wachten tot ik binnenkwam.
Buxy doet dat nog steeds. Zodra ik thuiskom, staat hij eigenlijk standaard bij de deur. Maar Britney? Die ligt gewoon lekker onder haar dekentje. Ze hoort het gewoon helemaal niet meer.
Soms open ik de deur en ligt ze nog heerlijk te slapen, totaal niet in de gaten hebbend dat ik al binnen ben. Pas als ze mij ziet, realiseert ze zich: "Oh, baasje is weer thuis!"
Dat soort momenten laten mij heel duidelijk zien hoeveel haar gehoor achteruit is gegaan. En buiten betekent dat natuurlijk dat ik extra goed moet opletten. Ze kan mij niet altijd meer horen en ze kan mij door haar slechte zicht ook niet altijd zien. Daarom blijft ze meestal gewoon lekker aan de lijn.
Alleen wanneer ik zeker weet dat de omgeving veilig is, mag ze los. En als ze dan lekker rondloopt en aan het snuffelen is, geniet ik daar ontzettend van. Maar ik blijf altijd dichtbij, zodat ik haar kan helpen wanneer ze mij even niet meer kan vinden.
Thuis merk ik het vooral aan haar rust. Britney slaapt wat meer dan vroeger. Ze zoekt vaker een lekker plekje op en hoeft niet meer de hele dag bezig te zijn.
Ook de bank op en af springen doet ze niet meer. Daarom help ik haar inmiddels regelmatig. Als ze op de bank wil, kijkt ze me gewoon strak aan. Ze hoeft eigenlijk helemaal niets te zeggen. Die blik zegt genoeg: "Baasje, je weet wat de bedoeling is." 😂
Dus til ik haar lekker op de bank. En als ze er weer af wil, hetzelfde verhaal.
Ja... en nee.
Natuurlijk merk ik dat Britney ouder wordt. Ik merk het aan haar zicht, aan haar gehoor, aan het feit dat ze wat meer slaapt, aan de wandelingen die wat korter moeten, aan het feit dat ze niet meer overal overheen springt en dat ik haar soms gewoon moet helpen.
Maar als je mij vraagt of ze daardoor ineens een compleet andere hond is geworden? Absoluut niet.
Ze is nog steeds mijn Britney. Ze heeft nog steeds haar eigen karakter, ze weet nog steeds precies wat ze wil en ze geniet nog steeds van het park en van alle geurtjes die daar te vinden zijn.
En sommige dingen veranderen gewoon nooit. Want na bijna 17 jaar heeft Britney nog steeds een grote vijand in huis: de stofzuiger. 😂 Die moet ze nog steeds aanvallen. En eerlijk gezegd hoop ik dat ze dat nog heel lang blijft doen.
Want misschien is dat wel precies wat ouder worden betekent. Je hond verandert langzaam. Je moet steeds iets meer rekening houden met wat ze wel en niet meer kan. Je helpt haar waar dat nodig is en past de dingen een beetje aan. Maar ondertussen blijft het karakter waar je al die jaren van bent gaan houden gewoon hetzelfde.
Britney wordt ouder. Ik zie het, ik voel het en ik merk het iedere dag een beetje meer. Maar voor mij blijft ze gewoon mijn Britney.
Het kleine hondje dat op 12 november 2009 werd geboren en inmiddels is uitgegroeid tot een ontzettend bijzonder meisje dat straks haar 17e verjaardag mag vieren.
Ik ben ontzettend blij dat Britney al die jaren onderdeel is van mijn leven. Ze heeft mij zoveel mooie herinneringen gegeven en ik hoop natuurlijk uit de grond van mijn hart dat ze nog heel oud mag worden en nog heel lang bij mij mag blijven.
Want hoe ouder ze wordt, hoe meer ik besef dat niets vanzelfsprekend is. Elke dag dat Britney bij mij is, is een cadeautje. ❤️
En zolang ze nog steeds achter de stofzuiger aangaat, weet ik één ding zeker: mijn Britney is nog lang niet klaar. ❤️
Reactie plaatsen
Reacties
Wat geweldig mooie leeftijds dat ze nog maar lekker bij jou kan blijven genieten.